SENSITIEF

Tijdje afwezig geweest op deze plek, geen Mexicaanse griep, wel mogelijk een terugslag van het eind van de zomertijd en het een uur terugdraaien van de klok. Voor mij is dat een beproeving, er komt geen eind aan de dag, de naweeën zijn heftig.
Presentatie gehouden en donderdag ook nog gedichten voorgedragen op podium in Den Haag ter ere van de uitgave van de debuutbundels van de dichters Guido Utermark ('Ik ben een stad ommuurd door dromen') en Jet Crielaard ('Vogelvluchtsprookjes') bij uitgever Haags Fris. Beide dichters hebben een heel eigen toon, aanschaffen! Bij www.witte-uitgeverij.nl
Afgelopen dagen last gehad van spontane stemuitval – zou dat psychisch wezen? – en me zorgen gemaakt dat zoiets ook tijdens voordracht zou kunnen gebeuren. Zoiets heb ik ooit eens meegemaakt bij een concert van de Cocteau Twins in het Paard van Troje, toen zangeres Elisabeth Fraser, befaamd vanwege haar rollers, plotseling midden in een liedje na verschorring geheel stilviel en in huilen uitbarstte & bij een voordracht van een schrijfster van moeilijke meisjes-verhalen, die gedurende haar voorlezing steeds zachter begon te praten tot het publiek zich barwaarts begaf.
Maar nee, het ging redelijk goed en de nachtmerries van een andere dichter die niet op podium durfde vanwege: touwen met weerhaken en harpoenen vlogen vanuit het publiek naar het podium en troffen de dichter in de borst en flanken. De dichter werd met flinke rukken de zaal ingetrokken. De vloer van de zaal kleurde al spoedig van het bloed van de spartelende dichter. Een grote gespierde baardman met een moker wierp een net over de dichter en kwam met geheven wapen op hem af, waren niet de mijne.
De gedichten moet zelf hun werk doen, vind ik en vond ook de dichter Jan Jacob van Geuns (1893-1959), die nooit optrad en pogingen van literaire vrienden om hem in contact te brengen met invloedrijke figuren in het circuit die zijn bekendheid konden bevorderen. gedecideerd afsloeg. Als dat toch eens gebeurde, zo wil het verhaal, dan zweeg hij hardnekkig in het gezelschap van de mandarijnen.
Ik voel me enigszins verwant aan Van Geuns. Zit ik in de archieven, Van Geuns was griffier en dichtte daarover:
‘Hoeveel papieren gaan er door mijn handen:
gaat het om moordenaars, stichters van branden
of anderen, die, dewijl zij samenspanden
tegen de wetten, eindelijk toch belanden
in de voor dwangverblijf bestemde panden:
ik teeken altijd met dezelfde zwier:
voor afschrift: de griffier’

In stad belaagd door een junk met wollen hoofdomslag die mijn motoriek nadeed. Veel meisjes in het drukke centrum die zogenaamd mobiel telefoneren. Zij hebben zichtbaar niemand aan de lijn, zij geven geen antwoord en hun ogen staan leeg en ijdel. Wat is dat toch weer voor een absurde gewoonte. Waarschijnlijk: a) als ik met een mobieltje aan het oor loop is het net of ik een populair meisje ben b) word ik niet aangesproken door lastige mannen.
Nog steeds lyrisch over het dagboek (‘Een web van dromen: dagboek 1963-2000’) van C.O. Jellema, onlangs verschenen, de dichter die leefde van 1936 tot 2003, en waarin onzekerheden worden verwoord over het inzenden van gedichten en verhalen. Jellema betuigt op de eerste bladzijden zijn voorliefde voor het verhaal ‘Hotel Bonheur’ van Anna Blaman (stelt hij boven Hugo Claus), en dat schept direct een band. Soms een dodelijk eerlijk dagboek, bijvoorbeeld – op de allereerste bladzijde - over zijn ‘verloofde’ Sun, die hij eigenlijk niet in zijn nabijheid verdraagt, omdat hij zich constant door haar bespied waant en hij het ook niet kan verdragen, als nog latente homoseksueel, dat zijn familie haar als zijn aanstaande beschouwt. Haar aanwezigheid werd hem te veel, zeker omdat Sun haar hele leven op Jellema had ingesteld. Zij kende verder niemand. Hij wilde wel enige uurtjes per dag voor haar reserveren, zij wilde constant bij hem zijn. Zoiets is onverdraaglijk voor een creatieve geest. Toen ik het boek na weer een paar bladzijden op tafel legde, werd het meteen bekropen door een najaarsvlieg (reincarnatie van Sun?). Jellema betuigt zijn liefde voor alles wat decadent is. Hij krijgt ook nog te horen dat zijn (eerste) verhalen en gedichten onoprecht overkomen en ergert zich zelf aan uitspraken van andere dichters in de pers (hij doelt op Hans Verhagen). Het dagboek roept hier en daar associaties op aan de dagboeken van Frida Vogels, net zo hypersensitief.

Muziek van het moment: Cut City, 'Damaged'